Plaatjes…

Tijd vliegt voorbij. Ben alweer twee jaar in Hanoi. Alles lijkt zo gewoon. Dus wat vertel je in een weblog? Volgens mij was het Confusius (grote invloed niet alleen in China maar o zoveel in Vietnam) die zei: “één plaatje zegt meer dan duizend woorden.” Zoiets. Nou, hier een heleboel plaatjes dan… 

Weekje Hong Kong: oude bekende gebouwen (Bank of China)

Weekje Hong Kong: oude bekende. Met familie (mijn nichtje) aan het kokkerellen.

Weekendje Hue: oude koningstad met ‘Chinese’ paleizen.

Hue: de ‘koning’ en zijn ‘lakeien’.

Vietnamees feest: alle familieleden van Ngoc (mijn ‘maid’)

Vietnamees feest: hoort karaoke bij… Nicole en ik (Agneta en Frieda?)

Weekendje Bangkok: oud en nieuw, winkelen en cultuur.

Een beetje cultuur in Bangkok: loeren hoe er gemediteerd wordt.

Vietnamese hoofddeksels.

Typisch (?) Hanoi huis.

Wonen in Hanoi: bij mooi weer rondjes rijden om het Hoan Kiem Lake. Brrroooeeem..

Hard geregend

Overstroming

Eens in de zoveel tijd regent het heel hard in Hanoi. Zo weet je zondagnacht vanwege het keiharde regengekletter dat het op maandagochtend een zooitje wordt. Mensen die één of twee uur later op kantoor verschijnen… maar ja, je kunt je voorstellen dat je langzamer rijdt zo met al dat water.

In Nederland waren het de onverwachte files. Zo’n soort fenomeen, ook iedereen veel later op kantoor, vanwege een sneeuwbui of kou.  Weersomstandigheden die je agenda bepalen…

Wel een verschil: hier in Hanoi zeggen we onze afspraken af, verschuiven we het, halen de schouders op want ja, daar kan niemand wat aan doen. In Nederland kon ik me herinneren dat je stress kreeg omdat je te laat zou komen op een afspraak, dat je de provinciale wegen pakt om te proberen toch ergens op tijd te komen, daar legden we ons niet zomaar bij neer. Weet het niet, maar toch opmerkelijk…dat verschil.

Net mensen…

soms overdenk je de dingen… alleen…

soms vind je elkaar lief…

soms wil je niet spelen

soms ben je lekker alleen…

soms ben je blij…

soms verdrietig…

Vietnamese driving license

In juli 2007, toen ik hier kwam wonen, was een rijbewijs, als je hier in Hanoi op de motorbike reed, nog niet verplicht. December 2007: ze gaan een Vietnamees rijbewijs verplichten. Merk er niks van. September 2008: verzekering vroeg of ik de motorbike verzekering wilde verlengen. Ik vroeg ‘nu een rijbewijs verplicht is, wat voor consequenties heeft dat voor de verzekering?’ ‘Nou dat je verzekering dan eigenlijk niet zoveel zin heeft….’ Okay, laat ik dan maar mijn Nederlandse motorrijbewijs omzetten naar een Vietnamese versie… toen begon het….

November 2008: Pui Yee ging naar Nederlandse ambassade wat de procedure is. Ambassade legt uit dat ik een Internationale rijbewijs moet aanvragen in NL.

December 2008: Pui Yee bij de ANWB winkel in Utrecht. Internationaal rijbewijs gekocht, kosten 10 euro, binnen 5 minuten gepiept.

Januari 2009: Internationaal rijbewijs laten vertalen in het Vietnamees.

Februari 2009: Blijkt dat deze niet erkend wordt door het verkeersbureau. Nee je moet een Engelse vertaling halen, met stempels, bij de NL ambassade.

April 2009: NL ambassade vertaalt mijn NL rijbewijs in het Engels, keurig met stempels.

Mei 2009: Deze laten vertalen in het Vietnamees. Ook weer met stempels. Pasfoto’s gemaakt. Mijn hulp in het huishouden naar het verkeersbureau gestuurd voor een aanvraagformulier. Ze kwam terug met een aanvraagformulier + een hele lijst met documenten wat we verder nodig hadden. Blijkt dat je ook een bewijs nodig hebt dat ik op het genoemde adres in Vietnam woon. Huisbaas gebeld. Man in paniek. Hij naar politiebureau om de papieren in orde te maken. Hij komt met een prachtig document waarin bewezen wordt dat ik daar woon waar ik aangeef dat ik woon.

Juni 2009: Verkeersbureau kijkt heel kritisch naar de Engelse vertaling van de ambassade. Wordt niet erkend. Dus de Vietnamese vertaling ook niet. Ook de foto’s worden niet geaccepteerd. Moet 3×4 zijn, geen mm groter. Moet ook nog bewijs dat ik ergens werk erbij.
Juni 2009: Pui Yee maakt nieuwe pasfoto’s. Exact 3×4.
Juni 2009: Pui Yee terug naar de ambassade. Kan geen andere versie krijgen. Snap niet waarom het niet erkend wordt.
Juni 2009: Pui Yee belt en belt en via via komt ze erachter dat er een vertaalbureau is die je NL rijbewijs rechtstreeks in het Vietnamees vertaalt.  Office manager begint zich er intussen mee bezig te houden, ook zij belt en belt.
Juni 2009: Hulp haalt nieuwe aanvraagformulier, want oude klopt niet meer. Opnieuw ingevuld met hulp van office manager, want alle vragen zijn in het Vietnamees.

July 2009: Vertaalbureau komt met een vertaling, met stempels.
July 2009: Samen met office manager naar het verkeersbureau. Alle papieren lijken te kloppen. Nee, bewijs dat je ergens woont is niet nodig. Oh en op het aanvraagformulier moet ook een stempel. Overal stempeltjes op?
July 2009: Alle papieren gereed. Op naar verkeersbureau. Ze kijkt niet op of om. Doet er een paperclip op. Schrijf een bonnetje uit. Staat dat ik het de volgende week vrijdag mag komen ophalen.

July 2009: Vrijdagmiddag stipt om 1.30pm. Pui Yee voor het verkeersbureau. Alles paraat: originele rijbewijs, paspoort, 30.000 Vietnam Dong…
July 2009: 1.40pm. De ambtenaren pakken hun grote mappen, kijken verveeld om zich heen. 
July 2009: 1.45pm. Mijn naam wordt geroepen! Hup naar het loket. Nog steeds kijken ze verveeld en natuurlijk snapt niemand mijn opwinding, wanneer ik het fel begeerde gele geplastificeerde papiertje in mijn handen krijg. Een Vietnamees rijbewijs! 

Mooi he?

Hanoi in juli

Wandelen in het park

Bloeiende lotusbloemen

Banenen in de tuin

Elke dag wandel ik met de honden bij mij in de buurt. Het park verandert karakter gedurende het jaar: groen, kaal, vol, vol afval, weer opgeruimd, spelende kinderen, helemaal leeg, voetballende jongens, shaduw, zon, regen…

Het is juli in Hanoi. De lotusbloemen bloeien volop. Twee jaar geleden kwam ik in Hanoi wonen, in de ‘Lotusbloeitijd’. Toen waren lotusbloemen nog iets aparts, iets wat ik alleen uit films kende…

Anderhalf jaar geleden wandelde ik met een vriendin langs de Rode rivier. Daar zagen we twee kleine bananenboompjes, helemaal verpieterd langs het water. We besloten de boompjes mee te nemen. Je kunt ons zien als moeders die over de zielige boompjes ontfermen. Je mag ons ook zien als dieven die ze boompjes gewoon hebben gejat. Hoe dan ook, ik heb ze in de tuin gepland. Nu staan er 6 bananenbomen, waarvan de eerste twee een hoogte van zo’n 5 meter hebben met een flinke tros bananen eraan…

Juli in Hanoi; verschillende planten bloeien volop, voelt net als lente… Juli in Hanoi; veel mensen nemen afscheid van elkaar, voelt als herfst. Verwarrend hoor…

1 Tera Byte

Mijn externe harde schijf is gecrasht. Omdat de electriciteit schommelt en daar kunnen externe harde schijven, net als veel electronica, niet tegen (mijn electrische tandenborstel is reeds gesneuveld aan deze kwaal). 

Ik ga op zoek naar een nieuwe. Na omzwervingen langs kleine computerzaakjes waar niemand Engels spreekt, kom ik uiteindelijk uit bij een grote computerzaak, waar alles in de schappen ligt. 

Externe harde schijf:…. de binnenkant (moederbord) ervan, met verschillende capaciteiten. Ik neem de grootste: 1 Tera Byte. Kost rond de 130 euro. Dan moet ik nog een buitenkant (kastje) kopen; dat ding moet ergens in, en moet aangesloten kunnen worden op computer en stroom. Dat ligt ernaast; voor nog geen 3 dollar heb je een mooi glimmend kastje met ‘IBM’ erop. Is natuurlijk niet van IBM, maar het staat er mooi op.

Voorbij de kassa staan er zo’n 10 mannen, monteurs, allemaal bezig om de gekochte spullen aan elkaar te knutselen. Zo werd mijn harde schijf in het kastje gesleuteld, wat niet helemaal in één keer ging, maar na raadplegen bij een collega en nog een beetje prutsen, even testen, kon ik mijn 1 TB harde schijf meenemen. De monteur was zo al met al een uurtje bezig geweest. Dat zou in Nederland 70 euro hebben gekost, schat ik zo in. Dat kan er natuurlijk niet uit, voor een kastje van nog geen 140 euro. Hoeveel zouden deze mannen dan verdienen? Misja, mijn financiële expert vriendje, rekent en schat in dat het salaris van deze mannen maximaal 150 – 200 dollar per maand zal zijn, dus per uur… in elk geval minder dan de buitenkant van de harde schijf. Dan valt het te begrijpen.   

Zo liggen de salarissen hier in dit land en valt het heel goed te begrijpen waarom er zoveel handmatig wordt gedaan.

We stapten, met mijn aankoop, maar weer op onze brommer en sjeesten de zaterdagdrukte van Hanoi in. 

Weekendje tussenuit

Buitenlanders die hier wonen hebben de behoefte zo af en toe ‘eruit’ te gaan; uit de drukte van Hanoi. Aangezien ik Hanoi al lang niet meer als ‘druk’ ervaar, wist ik eigenlijk niet goed wat ze bedoelden. Maar nu ben ik een weekendje ‘eruit’ geweest.

We zijn met een groepje amateurfotografen in Tam Dao. Als we met ons groepje aan het wandelen zijn, hoeven we alleen maar verdwaald te kijken en vriendelijke dorpsbewoners wijzen ons de weg. Waar naartoe? Naar waar die andere buitenlanders zijn natuurlijk. Hier zijn we als buitenlanders weer een uitzondering.

We klikken we er met onze camera’s flink op los; net toeristen. We wandelen door de bergen (wel asfaltweg hoor, is wel Azië), even naar een watervalletje kijken, vlindertjes, natuur… en iets wat ik al heel lang niet meer gevoeld heb maar ontzettend mis: schone lucht. Hm… hoe fotografeer je dat eigenlijk, schone lucht..?  

Griepje

Je kent dat wel; je hebt een flinke griep te pakken, ligt te rillen in bed, snotteren, hoesten, proberen te slapen, wakker worden, maar weer slapen, weer wakker worden… tv kijken, na een tijdje genoeg hebben van de ellende die ze laten zien…. maar weer gaan slapen.

En toen sliep ik helemaal door en werd ik ‘s ochtends wakker. Gordijnen hingen open. Ik keek naar buiten. Naar de toppen van de palmbomen die in de tuin van de buren staan. Ik zie bladeren van mijn eigen bananenbomen. Ik zie de bladeren van de mangobomen van de andere buren. Ik hoor vogeltjes tjirpen… hoe voelde ik me gisteren ook alweer? Gisteren was heel ver weg…

Even op de foto

Ik snap heus wel wat je allemaal zegt hoor. Ik mag dan niet al te snugger lijken, maar dat is het ras. We hebben van die slobberkinnen en dat lijkt gewoon niet zo slim. Je wilt dat ik rustig zit en lach naar de camera toch? Dat is toch de bedoeling? Die vrienden van je denken dat ik niet kan lachen he? Nou is dat op zich niet eenvoudig want ik heb hangwangen. Maar hier: hier heb je mijn charmantste glimlach.. heb je ‘m?

Mundy

Snel, snel, snel, snel, snel…. ik kan nou eenmaal niet zo lang blijven zitten. Dat is de Cocker Spaniel in mijn bloed; maakt me heel druk. Ik moet springen, rennen, van die drukke dingen doen…. de hele dag het liefst. Is het ras, ben een soort ADHD-hond. Is het al klaar? Heb je ‘m? Mag ik weer springen? Mag ik de lens weer likken? Zo’n lekker ding die camera. Toe?

Amigo

Borrelpraat in Hanoi

Dutch Drinks noemen we het. Borrelen met Nederlanders in Hanoi. Nieuwe gezichten. Vragen: Waar is het leuk uitgaan? Waar ga je heen voor dit of voor dat? Terwijl ik een aantal van die vragen beantwoordde, vroeg ik mezelf af: ‘Zou ik het dan zijn geworden; zo eentje die er al wat langer zit…?”